Spacerniak

Gdy wracałam z poprzedniej pracy, to jak autobus zatrzymywał się na przystanku Uniwersytet Medyczny, zawsze wsiadało dużo młodych ludzi i można było sobie posłuchać o żyłach, sercach i wątrobach. Obok uniwersytetu znajduje się Centralny Szpital Kliniczny, którego o dziwno nie odwiedziłam nigdy, bo jest jednym z nielicznych warszawskich szpitali, w których moja rodzicielka nie leżała. No i oby tak zostało. (Najbliższy szpital – Madalińskiego /luty/). Dzisiaj jednak nie szpitale poszłam fotografować, ale zimę, która przyszła i nie odpuszcza, a ja ją widzę głównie z okna domu lub pracy. Tymczasem dzieciaki na górce przed blokiem szaleją (też kiedyś na niej szalałam).

Kampus Ochota

Najpierw spacerek po Parku Marii Skłodowskiej-Curie. Trochę się zawstydziłam przeczytawszy, że córki Marii chodziły z nią na codzienne długie spacery niezależnie od pogody (a ja tylko w słoneczne, mroźne popołudnia). No ale Francja ma trochę łagodniejszy klimat, prawda? Prawda?

Przejmujący życiorys, naznaczony osobistą tragedią. Curie-Skłodowska była wspaniałą kobietą. Chemii ani fizyki nigdy nie lubiłam, ale to, jakim była człowiekiem i w jaki sposób żyła, bardzo inspiruje.

Pomnik noblistki z 1935 r. autorstwa Ludwiki Nitschowej.

Na lub przy pobliskim Instytucie Onkologii jej imienia znajdują się także murale jej poświęcone i pomnikowy jawor „Maria”.

W podróż poślubną z ukochanym mężem Skłodowska wybrała się na rowerze.

W okolicy znajduje się wiele budynków UW i PAN. W Instytucie Biologii Doświadczalnej PAN byłam nawet kilka lat temu na wykładzie przy okazji Dnia Darwina.

Allozaury żyły w późnej jurze (155-145 mln lat temu) na terenach dzisiejszej Ameryki Północnej i Europy. Ten tutaj pilnuje aparatury do badania pogody.

Pomnik Lotnika autorstwa Edwarda Wittiga, odsłonięty po raz pierwszy w 1932 r. na Pl. Unii Lubelskiej.

Zniszczony w czasie wojny, zrekonstruowany i odsłonięty ponownie w 1967 r. u wylotu ul. Żwirki i Wigury. Mijany przeze mnie codziennie przez ponad 10 lat podczas dojazdów do pracy.

The Best Of

Ponieważ albowiem moje tradycyjne podsumowanie roku nie przedstawia się, moim zdaniem, jakoś specjalnie imponująco (mało spacerów, mało… z przyczyn różnych), postanowiłam zrobić jeszcze jedno, żeby nie wyglądało, że nic w tym roku nie robiłam. Podsumowania roku zawsze na czasie, więc oto moje, w wybranych dwunastu kategoriach:

Kategoria: książki

„Patopaństwo” Jana Śpiewaka – za otworzenie (szerzej) oczu; (marzec)

Nominowane także: „Prawiek i inne czasy” Olgi Tokarczuk, „Serotonina” Michela Houllebecqa.

Kategoria: film

Kino Iluzjon, „Piknik pod Wiszącą Skałą”, reż. Peter Weir, 1975 – za nieśmiertelną klasykę w pięknych wnętrzach; (lipiec)

Kategoria: teatr

Teatr Współczesny w Warszawie, Joanna Kuciel-Frydryszak, „Chłopki”, reż. Sławomir Narloch – za wzruszenia; (grudzień)

Kategoria: muzeum

Museo del Prado, Madryt – za Hieronima Boscha; (marzec)

Nominowane także: Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie.

Kategoria: serial

„Królestwo”, reż. Lars von Trier, 1994 – za odjazd totalny; [zdjęcie ilustracyjne: Centrum Onkologii w Warszawie, nieco podobne do duńskiego szpitala]; (wrzesień)

Nominowany także: „Heweliusz”, reż. Jan Holoubek; Netflix.

Kategoria: podcast

Sofa Sportowa (podcast tenisowy), autorzy: Agata Bachanek, Michał Dembek – za profesjonalne komentarze Michała; [zdjęcie ilustracyjne – Wimbledon (w tle)] (lipiec)

Nominowane także: Wiadomości z Końca Świata, Dwie Lewe Ręce, Break Point.