Trochę mnie nie było, ale to nie znaczy, że nic się nie działo.
Najpierw zadzwonili kuzyni z Zielonej Góry, że przyjeżdżają na finały koszykówki Legii z Zastalem.
Niestety nie mogłam wziąć urlopu, bo w czerwcu okres w robocie gorący, musiałam pracować (na szczęście w większości zdalnie).
Ale ogarnąć mieszkanie trzeba było, pościel uprać itd.
Zakupy jakieś zrobić…
Oni też z pustymi rękami nie przyjechali.
Poza koszykówką trzeba im było jakoś czas zorganizować, więc poszliśmy do kina.
I na koniec napić się czegoś na mieście.
Muzeum Życia w PRL-u, Warszawa, 5 czerwca.
Większość przedmiotów z tego muzeum kojarzę z dzieciństwa, więc sama poczułam się trochę jak obiekt muzealny. A do PRL-u mam stosunek sentymentalno-krytyczno-nostalgiczny. Nie wszystko w nim było złe, a całkiem sporo rzeczy było lepszych, niż teraz.
Spacerniak 